Klimmen voor Kliniek weblog

De video van onze beklimming van de Mont Blanc is geupload door Wilco van Rooijen en te vinden op Youtube:

Beklimming Mont Blanc expeditie ATAKK!  16 – 17 september 2011

Veel kijk plezier!

Kim

Aan alle mooie dingen komt een eind! De Mont Blanc is “maar” 4810 meter hoog, en als je op de top staat, is er maar één weg terug, en dat is de weg naar beneden.
Maar toch is dat niet het einde van deze expeditie. We hebben er allemaal zo veel plezier aan beleeft, en we zijn er zó voor gegáán, dat we het nog niet los willen , en kunnen laten.

We genieten, terug in Nederland, en alweer allemaal  druk bezig in onze spreekkamers, van het behaalde resultaat: met zijn allen de top gehaald! In een toch wat krap  “time-window”, zijn wij de grillige bergen dit keer nét te snel af geweest. En dat is iets waar we heel blij om zijn .

Waar we ook van genieten is de steun die we nu al maanden van allerlei kanten ontvangen; van familie, vrienden, collega’s en sponsoren. Dank zij heel veel mensen, en bedrijven hebben  we –tot nu toe, en het gaat nog altijd door- het geweldige bedrag van rond de 50.000 Euro bij elkaar.  Wilde Ganzen  maakt van iedere gedoneerde Euro 1,55 euro. De Malinese regering en lokale bevolking van Sébékoro draagt zelf ook 12.000 Euro bij. Nog 28.000 Euro, en de kliniek  kan gebouwd worden, inclusief instrumentarium en inboedel, en inclusief scholing van het personeel.

Wij willen graag proberen dit project in zijn geheel te realiseren.
Wilt u ons helpen? Het zijn de laatste loodjes, en die wegen het zwaarst!!

Als u onze actie wilt steunen, kunt u gebruik maken van de donatie –button op deze site, via de stichting GeefGratis, of een bedrag overmaken op rek. nr 132292823 tnv. St. Vrienden van de Sahel, ovv. MB2011.

Wij gaan nog even door, u ook??

Frank, Harrie, Harry, Joost, Kim,Peter, Peter-Paul, Ralph, Ronald, Roy, Thur,  en Wytze

Team Wilco

Deze week zal onderstaande header geplaatst worden op onze site www.klimmenvoorkliniek.nl

ATAKK bedankt alle sponsoren!

Kim

Hier de nieuwe topfoto van ATAKK!

TOP-foto ATAKK!

Kim

De afsluiting

Velen hebben slecht geslapen. Een enkeling heftig gesnurkt (sorry mensen). We zijn weer vroeg op, want om 7 uur is het laatste ontbijt. Nog eenmaal spullen pakken, aankleden, touwgroepje maken en op pad voor de laatste etappe. Wytze kan niet goed lopen en mag met de helikopter, die hem tussen de wolkenflarden komt oppikken en als in een militaire operatie naar beneden brengt. De rest loopt met wat stramme benen in een uurtje naar de Aiguille du Midi met als slotakkoord de beklimming van de sneeuwgraat, die nu in nevelen gehuld is. Het avontuur zit er op. Uitgelaten en moe laten we ons weer door de gondellift naar het dalstation brengen. Gistermorgen kwamen we daar als bergwandelaars aan. Nu lopen we als bergbeklimmers door de straten van Chamonix terug naar basecamp “Le Vagabond”. Volgens traditie gaan we eerst een broodje Poco Loco eten in het centrum van Chamonix. Dat is alleen voorbehouden aan mensen die de Mont Blanc hebben beklommen en het smaakt werkelijk uitstekend. Het weer is erg druilerig. De Mont Blanc, die we bij de oefentochten steeds zo soeverein en machtig in de zon op ons zagen liggen te wachten is nu in nevelen gehuld. We zijn ons er van bewust dat we enorm veel geluk hebben gehad met het weer. Dan heeft Wilco nog één verrassing in petto: de afsluiting in de MBC-bar met smakelijke maxiburgers, heel veel vaasjes bier en heerlijke livemuziek van Broken Down Suitcase (onthoudt die naam!). Zo sluiten we deze unieke week in de bergen in opperbeste stemming af. Wilco bedankt. Chamonix: au revoir?

Weer thuis

De leden van het ATAKK!-team zitten in de praktijk achter hun bureau. Langzaam vullen de hoofden zich weer met praktijkzaken. We zijn enthousiast en hartelijk ontvangen door onze partners en kinderen, die ons zo lang hebben moeten missen. En die ook wel eens in hun rats zaten over de goede afloop, maar ons toch steeds gesteund hebben. Dank daarvoor!

In de e-mailboxen en op de website komen nog steeds enthousiaste reacties op onze expeditie binnen. Als we nog eens door de prachtige foto’s op de website bladeren zijn we weer even terug in Chamonix. Elke foto roept unieke en levendige herinneringen op. Klimmen en genieten met een groep fijne collega’s, die een steeds hechter team vormden. Zo hecht dat we ook allemaal die top bereikt hebben. En dat is op de Mont Blanc zeker niet vanzelfsprekend.

Toen we onze plannen op de website aankondigden klonken de doelen ambitieus en hoog gegrepen. Wie ze nog eens naleest kan vaststellen dat het geen loze kreten waren en dat we ze hebben waargemaakt: met ambitie een avontuur aangaan om de top te bereiken, op elkaar vertrouwen, samenwerken, boven jezelf uitstijgen, grenzen verleggen. We zijn er diep voor moeten gaan, maar ieder lid van het ATAKK-team weet nu wat dit echt betekent. Zoals Peter Paul bij het afscheid in Chamonix zei: nu alleen die laatste K nog!

Laten we hopen dat we onze supporters, volgers en collega’s geïnspireerd hebben. Om een donatie te doen. Om samen te werken aan topzorg. Om te bewegen. Maar vooral dat je met ambitie hoge doelen kunt bereiken: dromen, durven, delen, DOEN!

NB Het gedoneerde bedrag loopt nog steeds op. Heel veel dank aan alle gulle sponsoren en donateurs!

Na een prachtig begin van de week, lees 4 oefentochten in prachtig zonnig weer, was het vrijdag zover.
Doordat de orginele route door steenslag te gevaarlijk was gevonden en de Cosmiques hut al vol zat, zat er niets anders op dan vrijdag ochtend met de eerste lift omhoog te gaan naar de Aiguille du Midi.
Daar de klimijzers onder en vast gebonden aan een gids het poortje uit. Slikken, je staat op een 2-3 voeten brede graat, aan beide zijden 10-tallen meters niets, nu ja niets, veel sneeuw, maar niks om je aan vast te houden. Rustig naar beneden lopen, dan wordt het geleidelijk wat breder en kom je op een grote ijsvlakte, de Col du Midi.
Daar zie je eerste van de 3 bergen die we op gaan, de Mont Blanc du Tacul, over zijn “schouder” ga je heen, 4120 meter, dus de eerste 4000-der is gehaald, dan daal je geleidelijk af naar de Col Maudit, om meteen de Col du Mont Maudit te beklimmen , 4345 meter (dus de 2de 4000-der). Dat beklimmen is vlak voor die top echt klimmen. Een ijswand, waar wel een touw hangt maar je 40 meter omhoog moet klimmen met je pickel en klimijzers. Prachtig om te doen, maar in de hoge ijle lucht een stevige aanslag op je energie voorraad.
Maar ben je daar, dan zie je de Mont Blanc voor je liggen , helemaal wit, met een paar rotsjes, lijkt het.
Want ook nu daal je een lang stuk naar de Col de la Brenva. Dan zijn die rotsjes een stevige muur, waar je maar beter langs kunt gaan in plaats van omhoog. en dat gebeurt, via allerlei korte en langere slingers loop je maar omhoog en omhoog en omhoog, voet voor voet. Na 2 passen ademhalen, en weer 2 passen, er lijkt geen einde aan te komen. Soms een paar stevige oversteken, een lange stap over een diepe gletscher spleet, via wat richels in het ijs naar boven ploeteren en dan weer stap voor stap die berg op. Wat is dat hoog en ver. En de  italiaanse gids maar aansporen, dat doet die trouwens de hele dag, in italiaans engels; Faster, we have to go on, just 2 minuts break. Maar het helpt wel, je staat niet lang stil, dus krijgt het niet echt koud. Net genoeg tijd om wat te drinken , een foto en een hapje. Hoe wel hapje, zoveel trek heb ik niet meer , de mond is droog, ondanks de slokken water. Je ademt zo veel meer als normaal in ijlere droge lucht dat je mond niet meer nat kan worden.
Dan komen de eerste al terug van de top, nog maar 10 minuten zeggen ze. Okee, de laatste meters dus. Ik hoor iemand roepen dat ze er zijn en kijk naar links. Dat klopt niet. Ze moeten nog een heel groot wit stuk verder. Maar gelukkig kijk ik naar een grote witte wolk die net achter de top in het zuiden te zien is en niet nog een stuk berg.
Dus we zijn er. Na 6 en half uur lopen. Een ongelooflijk prachtig gevoel maakt zich van je meester, kapot en blij, moe en super mooi. Wat een uitzicht, wat een groep, wat een kracht kostte dat.
We maken foto’s; de groepsfoto’s , de foto voor het dispuut; met Pet en Jas, dus 2 OLV emblemen op de TOP, de foto van de Marmot voor baby van Lucienne ( zij sponsorde al het kadogeld voor de baby aan onze expiditie), De pet voor een patientje van Harrie Ruyters, en natuurlijk de groepsvlag met logo’s van ATAKK en de vrienden van de Sahel.
We hebben het allemaal gehaald, alle 12 zijn we boven geweest.

Dan weer de gids; we have to go, the weather is changing. Inderdaad er zijn nu meer witte wolken en slierten waaien over de top. Je voelt de wind kouder worden.
Dus “pronto”, naar beneden, niet over het moeizaam opgelopen paadje, maar zowat recht naar beneden. Hangend naar achter, door je knieen zakkend, je stijgijzers vast in de sneeuw. Dat schiet op, maar is ook erg zwaar voor je bovenbeen spieren.
We lopen de zelfde route terug, hoewel door de mist kan het best wel anders zijn geweest, maar komen weer bij het steile stuk met touw, goed gezekerd klauteren we naar beneden, weer stappen we over smalle paadjes, je hebt je pickel en wandelstok echt nodig.
En dan moet je toch weer stukken omhoog. Af waren ze redelijk, op zijn ze zwaar. Of zijn we gewoon veel meer moe? Beide zal kloppen.
Het laatste stuk, door mist en sneeuw/hagelbuien, lopen we met 2 groepen van 3 samen.
Wytze is flink gevallen en heeft last van zijn knie, het vordert daardoor wat langzamer, maar omdat het donkerder wordt vindt ik dat niet zo erg, we zien de Cosmiques hut liggen, aan de anders kant van de ijsvlakte. De hut ligt nog 100 meter hoger, dus het laatste stuk is klimmen.
Kapot kom ik aan, stijgijzers uit, schoenen uit en drinken, nu lukt het beter, de laatsten arriveren al gauw. We zijn weer compleet. De tocht is volbracht.
Allemaal felicitaties, en ook via de SMS komen de berichtjes binnen. Wat een fijn gevoel.
Na cola en lekkere soep met brood en kaas, overmand de moeheid me. Ik zit wat gloeien, we vertellen nog over gebeurtenissen, uitspraken van de gidsen, het landschap, de sneeuw en dan MOE.
Geen kleren uit, gewoon  een deken en kussen, oordoppen in en slapen. Dat gaat prima. Niet voor iedereen hoor, want er wordt wat afgesnurkt.
Om 6.30 wakker worden, 7 uur ontbijt; wat droog brood en jam, pasta, en smeerkaas, koffie en jus.
Veel honger heb ik nog niet.
Dan op voor het laatste stuk, 1 uur lopen naar de Liften/ kabelbanen. Wytze besluit niet mee te gaan vanwege zijn pijnlijke knie, en gaat per helikopter wat later op weg naar het dal, uiteindelijk niets ernstigs aan zijn knie.
Wij lopen , weer aan touw van de gids met stijgijzers, even een stukje af om daarna weer te klimmen, naar de Aiguille du Midi, met op het eind weer dat heel smalle graatje. Met vermoeide benen lijkt dat toch moeilijker, gelukkig zie je door de mist, niet de diepte van de dalen ernaast.
We zijn er, iedereen veilig in de gondel naar beneden.

Wat een mooie tocht, FANTASTISCH.

Bedankt voor alle leuke reacties op onze site www.klimmenvoorkliniek.nl waar ook de komende dagen foto’s/filmpjes en verhalen zullen verschijnen.
Dank voor alle donaties, samen met jullie hebben wij een doel in Mali weer een goede kans gegeven.

Thur

In mijn gedachten ga ik terug naar woensdag 14 september.

Peter-Paul sluit zich die dag aan in Chamonix en het team ATAKK! is compleet. We gaan meteen door naar Le Tour voor het vertrek naar de Albert 1 hut. Een mooie tocht met flink wat klauterpartijen in de rotsen. Af en toe ook een steil pad omhoog, maar nog geen echte graatjes.

Pad naar Albert 1 hut

Na 3 uur lopen komen we aan bij de Albert 1 hut (2700 m) en bij de thee krijgen we van Wilco het ‘slechte’ nieuws te horen. De Cosmique hut is voor de nacht van donderdag op vrijdag volgeboekt. Het originele plan om donderdag na terugkomst uit de Albert 1 hut aan het einde van de middag met de lift naar de Aiguille du Midi te gaan en te overnachten in de Cosmique-hut, en vervolgens vrijdagochtend rond 02.00 u te vertrekken voor de top-poging, kan dus niet door gaan. De alternatieven zijn als volgt: toch donderdagmiddag met de lift omhoog gaan naar Aiguille du Midi, wachten c.q. rondhangen in de Cosmique-hut tot 22.00 u. Omdat we geen bedden hebben, en het een privé-hut is, zullen we de hut moeten verlaten en de beklimming van de Mont Blanc in de volledige duisternis doen. Ook de terugweg zal grotendeels in het donker verlopen. Daarbij wordt dus ook een volledig nacht slapen overgeslagen….. Het zal waarschijnlijk dus een ware uitputtingsslag worden. Het andere alternatief is om vrijdagochtend de eerste lift omhoog te nemen naar de Aiguille du Midi aansluitend gevolgd door een top-poging. Omdat de weersvoorspelling voor vrijdag 16 september ook nog goed is, een mooi uitzicht tijdens de beklimming ook wel aantrekkelijk is en met de dagvariant iedereen ook nog een extra nacht in Chamonix heeft om bij te komen, wordt unaniem voor deze variant gekozen. Mocht het slechte weer toch nog eerder komen, kan altijd nog gekozen worden voor de nacht-beklimming.

Kringgesprek

Donderdagavond 15 september:

Iedereen heeft de afdeling vanuit de Albert 1 hut goed doorstaan. Ik zelf heb nog wel enige spierpijn in de bovenbenen, maar dat is nog een na-wee van het snelle afdalen van afgelopen maandag en is met de dag minder aan het worden.
Downhill running team ATAKK

De twee blaren die ik op mijn rechter voet heb, zijn goed afgetaped en vormen geen enkele belemmering. Voor vrijdag is ook nog goed weer voorspeld, dus de dagbeklimming is een feit. Harry Ruijters, Thur en de rest van de kookploeg hebben wederom een lekkere zalm-pasta maaltijd op de tafel getoverd met een frisse salade en als toetje een kaas-plankje! Tijdens het koolhydraten stapelen zitten we buiten in de tuin van de gite en hebben we uitzicht op de Mont Blanc, ons doel van morgen. Wilco spreekt zijn vertrouwen uit in de groep en geeft aan dat hij verwacht dat iedereen de top moet kunnen halen morgen. S Avonds werk ik de website nog wat bij. Alle foto’s van de Albert 1 hut staan op de site. Met een instabiele internet verbinding soms nog een hele kunst om meer dan 100 foto’s geupload te krijgen. Via de andere ATAKK! teamleden verneem ik dat het thuisfront de foto’s en de blogjes waarderen. Ook de krabbels worden volop gebruikt om ATAKK! nog een hart onder de riem te steken. Fijn om te horen en te weten dat er zoveel mensen met ons meeleven. Rond 23.00 u ligt iedereen in bed. Voor de spek-met-eieren morgenochtend nog even snel 2 muntjes gehaald voor het kooktoestel in de keuken. Aan de bar vervolgens nog even gesproken met Garry (de eigenaar van de gite) en Wilco. Twee leuke gasten met oneindig veel leuke en spannende verhalen. Om 23.15 u is het toch echt tijd om naar bed te gaan, want morgen is een belangrijke dag!

Vrijdag 16 september:
6.00 uur: de wekker loopt af. Het is zover! Snelle blik door het zolderraam: geen wolkje aan de lucht, het weer houdt zich dus, zoals voorspeld, nog steeds goed. Alle kleren liggen al klaar, ook de rugtas is de avond ervoor al ingepakt. Er gaan 2 fototoestellen mee: de spiegelreflex (Canon 50D) gaat uiteindelijk toch maar los in de rugtas mee en niet in een aparte heuptas. M’n Canon IXUS 220 HS gaat los in de jaszak mee voor het snellere werk. Pack light is het devies geweest gedurende deze hele week. Mijn rugzak is deze week nog nooit zo licht geweest. De reserve accu’s gaan mee in de broekzak, om ze warm te houden. Het zal mij niet overkomen dat op de top ten gevolge van de kou de accu’s zijn leeggelopen en ik hierdoor mijn topfoto misloop!
We ontbijten met het hele team in de keuken. Roy wordt toegezongen i.v.m. zijn verjaardag, t zal een verjaardag om nooit te vergeten worden. Peter-Paul en Harrie Huijben hebben namens de groep een cadeautje gekocht. Precies volgens schema lopen we 7.25 u naar de lift. Daar staan ook onze Italiaanse gidsen te wachten: Juliano, Marco, Alberto en Alberto. De kaartjes voor de lift zijn gisteren al gekocht. Gelukkig kunnen we als groep net allemaal met de eerste lift mee naar boven.
Boven op de brug van de Aiguille du Midi zie je de eerste klimmers al lopen over de graat. Ai, dat ziet er best steil uit. De stijgijzers worden ondergebonden, alle riempjes worden goed aangetrokken. Juliano trekt mijn heupgordel nog een stukje strakker aan. Ik word ingebonden aan mijn touwgroep: Juliano als gids, ik als 2e, Frank als 3e en Joost als sluitpost van onze touwgroep. Vlak voor we de graat op stappen, moeten we eerst nog door een hekje met waarschuwing : het gewone wandelpad houdt hier echt op, dit pad is alleen voor alpinisten.

Een gewaarschuwd mens .....

Het paadje op de graat is erg smal. Je kunt amper 2 voeten naast elkaar neer zetten. Tijdens het oefenen met stijgijzers op de gletsjer bij de Albert 1 hut, hebben we juist de instructies gekregen om wijdbeens te lopen, om te voorkomen dat je jezelf haakt met de punten van de stijgijzers.

Techniek met stijgijzers lopen

Wijdbeens lopen is hier echter onmogelijk. Voetje voor voetje schuifelen we over de graat naar beneden. Juliano loopt achter mij en houdt het touw goed strak. Dit geeft me een veilig gevoel. Frank en Joost schuifelen voorzichtig voor me uit. Na de steile graat wordt het pad een stuk breder en minder steil. ‘Now we can run’ volgens Juliano….. Mont Tacul en Mont Maudit zijn goed zichtbaar. Voordat we Mt Tacul op gaan, lopen we over de gletsjer, waar aan de rechter kant de Cosmique hut zichtbaar is. Op de gletsjer is het tijd voor een eerste plaspauze. Frank wil zich uit de touwgroep klikken, maar Juliano steekt hier een stokje voor. Onder geen enkel beding mag je jezelf uit de touwgroep klikken. Gelukkig voel ik totaal geen aandrang, dus daar hoef ik me voorlopig geen zorgen om te maken. We gaan de Mont Tacul op. Meteen al een stevige klim. Alle touwgroepen van ATAKK! zitten nog dicht bij elkaar. Halverwege Mt Tacul moeten we over een gletsjerspleet omhoog springen. Ik neem een sprong en blijf voor mijn gevoel in de lucht hangen. Met 1 been land ik aan de andere kant, maar m’n gewicht krijg ik niet goed naar voren toe verschoven. Het lijkt een eeuwigheid te duren voordat Juliano het touw strak trekt. Zooooo, ik sta aan de overkant…. Bovenop de Mt Tacul aangekomen nemen we een korte pauze. Ik eet snel een Isostar energy bar en neem een paar slokjes water. Het uitzicht is mooi. Vanaf Mt Tacul gaat het eerst weer een stukje naar beneden om vervolgens weer steil omhoog te gaan. Ik begin de hoogte en de vermoeidheid wel iets te voelen. Mt Maudit is nu in volle glorie zichtbaar en ziet er nog steiler uit dan de Mt Tacul. Langzaam ploeteren we verder omhoog. Sommige stukken zijn steil waarbij ik gebruik moet maken van m’n pickel en vrije hand om me omhoog te trekken. Juliano geeft me zijn ski-stok. Hiermee heb ik een extra steunpunt en kost het me minder kracht om de stappen te nemen. Op het laatste stuk van de Mt Maudit moeten we wachten. Het is dringen geblazen om via de touwen om hoog te klimmen. Ook zijn er groepen die naar beneden afdalen. Vanaf boven hoor je geschreeuw, gevloek en getier. Gezellig hoor, zo’n berg beklimmen….. Na ongeveer 30 min wachten kan onze touwgroep eindelijk naar boven. Juliano voorop. Het touw wordt goed strak gehouden en we worden met een extra zekering gezekerd. De pickel komt hier goed van pas als extra houvast.

Steil!

Bovenop de Mont Maudit staan we meteen vol in de wind. Veel tijd om rustig stil te blijven staan hebben we niet. We lopen een stukje verder en krijgen even de gelegenheid om iets te eten en te drinken. Ik prop snel een banaan naar binnen met een Nuts er achter aan. Er zitten al enige ijskristallen in m’n waterfles. Veel zin in een koude klets water heb ik eigenlijk niet, maar ik neem toch maar een aantal slokken om uitdroging te voorkomen. De Mont Blanc ligt nu voor ons en het lijkt toch best nog wel ver. Ik zie in de verte al stipjes op de Mt Blanc lopen. Zouden dat ATAKK-ers zijn? In het felle zonlicht kan ik niet goed zien of de stipjes een rood ATAKK-fleecejack dragen of niet.

Mt Blanc op achtergrond

We gaan weer verder. Het beste is inmiddels van iedereen af. Af en toe trekt het touw tussen mij en Frank strak. Ik vraag aan Frank hoe het gaat, en hij geeft aan dat hij behoorlijk moe is. Ik zeg dat het bij mij nog wel redelijk gaat en vraag of Frank van plek wil wisselen. Dat is echter niet nodig. We lopen eerste steile stuk van de Mont Blanc op. De tredes die in de sneeuw gemaakt zijn, zijn groot, zeker voor mij met mijn 1.62 meter. Ik ben opnieuw blij dat ik naast de pickel ook de ski-stok kan gebruiken. Ik heb hoofdpijn, voel me enigszins licht in het hoofd en probeer me te concentreren op m’n stappen. We komen de groep van Ronald, Peter-Paul, Harrie H. en Wilco nog tegen. Zij hebben even een eetpauze. Onze gids wil door. In het voorbij gaan geeft Ronald me nog een stuk van z’n energy-reep. We lopen weer verder en af en toe kijk ik omhoog om te kijken hoe ver we zijn. Ineens zie ik Wytze en Ralph aankomen. Zij zijn op de top geweest en al aan de terugweg begonnen. We feliciteren ze en ik voel dat wij de top ook zullen gaan halen. Vervolgens komen we Peter en Roy tegen. Zij zijn als 2e touwgroep op de top aangekomen en ook al aan de terugweg begonnen. Net onder de top hebben ze even een pauze. We lopen door en ineens staan we er: op de top van de Mont Blanc! We hebben het gehaald!. We feliciteren elkaar. De vermoeidheid valt van me af. Ik kijk om me heen en geniet van het schitterende uitzicht. Aan de andere kant van de Mont Blanc kijk je in het dal van Courmayeur. Juliano steekt z’n pickel in de sneeuw en maakt een zekering eraan vast. Vrij rondlopen op de top van de Mont Blanc is er helaas niet bij. Ik doe m’n rugzak af en pak m’n fototoestel en de top-vlag. Ondertussen is ook de touwgroep met Harry Ruijters en Thur aangekomen en de touwgroep met Ronald, Peter-Paul en Harrie Huijben. Tijd voor de groepsfoto met vlag!

Top foto ATAKK!

Wel jammer dat het niet gelukt is om de hele groep tegelijkertijd op de top te krijgen….. of toch wel

ATAKK! top foto!

Ook de mascotte van Victor Spaans (de marmot) wordt vereeuwigd met de groep. Daarna snel nog een aantal foto’s van mezelf en Frank gemaakt. Joost heeft er even genoeg van en hoeft geen top-foto waar hij alleen op staat. Praten gaat me moeilijk af. Door de kou zijn m’n wangen en kaken stijf geworden. Ook het lachen op de foto’s is hierdoor moeilijker. Het lachen voelt aan als een boer met kiespijn, maar zo voel ik me absoluut niet!

Dan is het alweer tijd om af te dalen. Net voordat we de afdeling inzetten, vraag ik Juliano nog even te stoppen om 2 sms-jes te kunnen versturen. De tekst heb ik de avond ervoor al ingetypt en ik hoef alleen nog maar op verzenden te duwen. Door de kou is echter m’n accu leeg gelopen en voor m’n telefoon heb ik geen extra accu meegenomen. Dan maar afdalen en vanuit de hut een bericht sturen. Hopelijk is het thuisfront niet al te ongerust dat ze dan zolang niets horen. Door de vermoeidheid is het afdalen ook best zwaar. Met stijgijzers glijd ik soms nog alle kanten op. De lusjes bij m’n gamaschen bij m’n knieën steken wat uit. Een keer blijf ik met m’n stijgijzers haken in de lus. Gelukkig kan ik vrij gemakkelijk de boel weer los krijgen zonder te vallen. Toch maar de lusjes netjes naar binnen toe stoppen. Juliano heeft haast. Het begint dicht te trekken en hij vertrouwt het weer niet. Nadat we de Mt Blanc zijn afgedaald, moeten we eerst weer een stuk omhoog klimmen. Dan komen we bij de bottleneck: het steile stuk van de Mont Maudit. Hier snel afdalen is een hele kunst. We worden wederom extra gezekerd. Joost en Frank gaan eerst, dan ga ik zelf. Het is de bedoeling dat we achterover gaan hangen en abseilen, maar het wil niet echt vlotten. Er is onduidelijkheid over wanneer Joost de karabine met zekering moet omzetten. Ik hang in het lucht ledige, Frank en Joost hangen onder mij. De mensen die boven staan te wachten worden ongeduldig en een andere onbekende touwgroep besluit tegelijkertijd af te dalen. Dit maakt de boel er niet overzichtelijker op. Uiteindelijk staan we beneden en gaan we verder met de gewone afdaling. De vermoeidheid begint toe te slaan. Vanaf Mt Maudit moeten we weer een stukje omhoog lopen om vervolgens af te dalen van de Mont Tacul. Het weer begint nu echt om te slaan en het begint een beetje te sneeuwen. Een van de Italiaanse gidsen is teruggelopen en staat ons op het vlakke stuk op te wachten. Er vindt een wisseling plaats in de touwgroepen. Harrie H en Ronald worden uit de laatste touwgroep gehaald en ik kom bij Peter-Paul en Wilco in de laatste touwgroep. Ik loop voorop en op een gegeven moment trekt alles zo dicht, dat ik moeite heb om het pad te vinden. Dit is wat ze waarschijnlijk bedoelen met een white-out. Wilco gaat voorop lopen en wijst ons de weg. De groepen voor ons zijn soms als schimmen zichtbaar, soms verdwijnen ze in de mist. Bij de sprong over de gletsjerspleet geef ik aan dat het touw goed strak moet worden gehouden, daar ik op de heenweg bijna in de gletsjerspleet beland was. Wilco springt als eerste, Peter-Paul springt er meteen achter aan. Omdat de touwlengte niet heel lang is, moet ik ook meteen springen en wordt hierbij geholpen door de vaart die Peter-Paul gemaakt heeft. Ik heb echter zoveel vaart dat ik met een judorol voorover in de sneeuw beland. Komt die zwarte band judo toch nog van pas . Op de gletsjer zien we de touwgroepen voor ons lopen. We moeten de hele gletsjer over steken en dan nog een stukje bergop om de Cosmique hut te bereiken. De lichtjes van de hut zijn al zichtbaar. Peter-Paul heeft dorst. Wilco heeft nog wat warme thee mee en geeft die aan ons. Dan gaan we weer verder. We moeten nu echt doorlopen, want de duisternis begint ook z’n intrede te doen. Straks is het zo donker, dat we het pad niet meer kunnen zien …… De sneeuw is papperig en loopt niet prettig. Het laatste hellinkje naar de hut voelt als een enorme berg, maar uiteindelijk bereiken we de hut. Het is dan 20.30 uur. We zijn dus bijna 12 uur non-stop in touw geweest. Nog even een fotootje waarop de vermoeidheid van onze gezichten af te lezen is en dan snel naar binnen de hut in.

Aankomst Cosmique hut

De rest van het team zit al op ons te wachten. De Italiaanse gidsen hebben moeten praten als brugman om nog wat eten voor de groep te regelen, maar het is ze gelukt. We krijgen soep met brood en kaas. Het smaakt prima, maar heel veel trek heb ik niet. De hoofdpijn die ik al de hele dag heb, is er ook niet echt beter op geworden. De sfeer in de groep is goed. Iedereen is uitgelaten dat de top gehaald is! De saturatie meter gaat rond. Ik kom uit op een hartslag van 105, terwijl ik normaliter rond de 52 slagen per minuut zit. Mijn saturatie is behoorlijk laag: 80%, zelfs even 79%! In het ziekenhuis zou ik met een dergelijke saturatie al aan de zuurstof gelegd zijn. Op een andere vinger kom ik uit op een saturatie van 82%. Gelukkig, het valt dan toch wel mee. Na een laatste kop warme thee duiken we rond 22.00 uur het bed in. De mega-stapelbedden zijn al geen verrassing meer. Gezellig met z’n 7-en naast elkaar. Gelukkig hebben ze in de Cosmique hut normale toiletten en niet van die vieze Franse toiletten. Ondanks de vermoeidheid die nacht toch slecht geslapen. Om 6.30 u gaat de wekker. Het ontbijt in de hut is op 4 tijdstippen: 1.00 uur, 3.00 uur, 5.00 uur en het laatste ontbijt is om 7.00 uur. Vanaf het balkon van de hut heb je een mooi uitzicht op de zonsopkomst. Het is al duidelijk te zien dat het weer aan het omslaan is. Onze beklimming had geen dag later moeten zijn, want dan had het weer roet in het eten gegooid.

Zonsopkomst vanaf Cosmique hut

Na het ontbijt pakken we onze spullen en vertrekken we in de vertrouwde touwgroepen weer terug richting de Aiguille du Midi. Het graatje is nog steeds even steil en smal. Verstand op nul en concentreren op de voeten. De windvlagen die je af en toe voelt, maken het wel weer extra spannend . Ook op het graatje je stijgijzers schoon kloppen vereist enige acrobatiek (of een aardige buurman die even je stijgijzers af klopt).

Graat richting Aiguille du Midi

Graat bij Aiguille du Midi

Uiteindelijk bereiken we rond 8.30 uur de Aiguille du Midi. Wytze kan vanwege een verdraaide knie niet mee terug vanuit de Cosmique hut en wordt per helikopter van de berg gehaald.

De heli voor Wytze. Hopelijk goed verzekerd

Om 9.00 uur staan we weer beneden in Chamonix en maken we ons op voor ons verdiende broodje Pocoloco.

Broodje Pocoloco: alleen voor mensen die de top vd Mt Blanc gehaald hebben!

Na een welverdiende warme douche in de gite Vagabond de site bijgewerkt en de foto’s online gezet. S Avonds de topbeklimming gevierd in een Canadese bar (MBC) met een live band (Broken Suitcase) (zie onderstaande weblog). Erg gezellig en een leuke afsluiting van een fenomenale week!

Kim

Onze laatste avond in Chamonix afgelopen zaterdag hebben we in de MBC (Canadese bar) doorgebracht in Chamonix. Een gezellige tent met live muziek.

Speciaal voor Thur onderstaand filmpje.

En ja, de Broken Down Suitcase komt ook naar het Zuiden van ons landje (Oct. 16th – Tilburg, The Netherlands @ Living Room Show).

Broken down suitcase

De webmaster

We dalen af. In de verte wat wolken. Er gaat van alles door mijn hoofd. Moe, doodmoe, tevreden, trots. Wat mooi dat we allemaal boven zijn gekomen. Zelfs naar beneden lopen is nu vermoeiend. Enkele dagen geleden daalden we nog als gekken zo’n 1000 meter in 5 kwartier. Kim gaat weer voorop. Die lijkt weinig geleden te hebben. Ik merk nu waarom het laatste stuk omhoog zo zwaar was, want het gaat meteen flink steil naar beneden. Het weer is nog steeds prachtig. Nu ook meer kans om me heen te kijken. Maar niet te lang, want we waren wat laat boven en de gids zegt dat we door moeten lopen. I don’t like those clouds. Het in een spoor aan een touw afdalen vergt ook opperste concentratie om niet te vallen met de vermoeide benen. Mont Maudit ligt voor ons, maar waar is ook al weer die moeilijke passage? Na de eerste afdaling volgt weer een kleine klim. Zware benen. Ik denk “kan het niet wat langzamer”, maar ik durf het niet te zeggen. Er volgt weer een stuk omlaag naar een vlak stuk, waar het flink waait. Ik ben blij dat ik mijn regenjas aan heb gedaan. De zon staat al laag en de schaduwen worden langer. Dan begint de klim naar de Maudit. De top komt maar niet in zicht. Het is niet steil, maar vooral lang. Ineens herken ik het punt waar we over de schouder van de Maudit kwamen. Helaas heb ik me vergist. Nog een keer omlaag en omhoog. Wilco had er van te voren steeds over dat je van de kick en de adrenaline van de top als in een roes weer zou afdalen. Waar blijft die adrenaline? Ik voel alleen maar melkzuur. Eindelijk zijn we bij de top van de Maudit. Nu moeten we die steile passage naar beneden. Hoe zou dat gaan? Joost moet als eerste, dan ik. Boven blijft de gids zitten die ons aan het touw langzaam laat zakken. Wilco en zijn groep zijn ook gearriveerd. Het gaat niet helemaal goed. Dit hebben we niet geoefend. Het Engels van de gids is niet altijd even duidelijk. Commando’s worden geschreeuwd maar verwaaien vaak op de berghelling. Daar hang je dan aan een touwtje. Joost onder me, Kim boven me. En een rij wachtenden daar weer boven. Joost probeert zo goed mogelijk de extra zekering aan het vaste touw dat er hangt te verzorgen. Om het nog moeilijker te maken komt er een tweede groep van vreemde klimmers naar beneden. Het gaat hen blijkbaar niet snel genoeg. Het weer begint om te slaan. Mistflarden. Maar ineens hebben we de slag te pakken en dalen we beetje voor beetje. Oppassen dat je met de stijgijzers niet het hoofd van degene onder je raakt. We zijn bijna op het pad onder aan de helling als het touw niet meer zakt. Is er iets mis? We kunnen ze boven horen roepen maar verstaan ze niet. Gelukkig, daar zakken we weer. Vreemd genoeg weer geen enkele vorm van paniek. Alle vertrouwen dat we goed beneden komen. Lekker spannend. Als we alle 4 op het paadje staan gaan we meteen weer verder. Het is bewolkt geraakt. Voor me gaat Kim als een stuiterbal van traptrede naar traptrede. De sneeuw is zacht, waardoor je vaak doorglijdt. Er lijkt geen einde aan de afdaling te komen. Ben ik dit echt allemaal opgeklommen? En we zijn er nog lang niet. Een klap onweer. Maar er volgen er niet meer. We komen in het vlakke stuk tussen de Maudit en de Tacul. Het trekt weer even open. Weer omhoog. Wat is het zwaar. En lang. Hoe lang zijn we al naar beneden aan het gaan? Halverwege de helling van de Tacul staat een van de Italiaanse gidsen ons op te wachten. Hoe komt hij nou daar? Later bleek dat de 3 touwgroepen van 2 werden samengevoegd tot 2 groepen van 3  “klanten” (zoals Wilco vaak zegt als hij over de expeditieleden spreekt). Ik word uit onze touwgroep afgekoppeld en met Ronald aan de nieuwe gids gekoppeld. Kim wordt bij Wilco en Peter-Paul gevoegd. Harrie H. komt bij Joost en Juliano. Waarom deze actie? Dat wordt al snel duidelijk. Als een slavendrijver begint de gids ons de berg af te jagen. Het trekt nu helemaal dicht en het begint te sneeuwen. Het zicht is maar enkele tientallen meters. We volgen moeizaam het spoor van voetstappen van onze voorgangers in de sneeuw. Use your cramps. Faster. OK guys. You’re doing well. Va bene. Be carefull. Ik ben kapot. Strompelend en soms vallend dalen we steeds verder. Springen over een gletsjerspleet, die ik herken van de beklimming. Hoe lang nog? We dalen zo snel dat Ronald die voor me loopt me in de bochten soms omver trekt. Maar al doende komen we tot een goede samenwerking. Eindelijk gaat het weer wat omhoog. Dat is dus de Tacul. Gelukkig neemt de gids wat vaart terug. Stapje voor stapje de een na laatste helling op. Als we boven zijn is de lol er echt helemaal af. Dit doe ik nooit meer. Leuk plan, fijn dat we de top gehaald hebben, maar nou is het goed. We dalen weer in dichte mist. Er lijkt geen einde aan te komen. Ben ik dit echt allemaal opgelopen. Geen idee hoe lang deze marteling nog gaat duren. Plots komen we onder de wolken uit en zien we de hut liggen. Wat is het nog ver… We worden ingehaald door Juliano met Joost en Harrie. Gezellig keuvelend lopen de gidsen voorop. Joost en Ronald zijn nog redelijk fit. Harrie en ik, de senioren van ons gezelschap, zijn aan het eind van ons Latijn. In de achtergrond horen we af en toe de stem van Wilco. Hoe zou het met Peter-Paul en Kim gaan? Helemaal niet leuk dat we gescheiden zijn. Heel langzaam komt de hut dichterbij. Het begint donker te worden. We lopen nu in een vlakte. De sneeuw is hier papperig en zwaar. Ik krijg visioenen van een grote pot bier. Denk aan Yvonne die zich wel zorgen zal maken waarom ze nog niets gehoord heeft. Nog een paar honderd meter omhoog. Nog heel even. Wat gaat het langzaam. En dan sta ik aan de voet van de trap naar de hut. Plof op een bankje neer. Het is nu 8 uur en bijna donker. In 4 uur afgedaald na een klim van 6,5 uur. Met moeite doe ik mijn stijgijzers af. Mijn mond is kurkdroog. Waar is het welkomstcomité? De pils? Eerst gauw Yvonne bellen. Wat ik allemaal precies gezegd heb weet ik niet meer. Inmiddels is iedereen binnen. Omhelzingen en high fives. Wazige blikken en euforie. Wytze strompelt, hij heeft zijn knie verdraaid. Even later zitten we met zijn allen achter een kom soep en uitgedroogd brood. Het smaakt heerlijk. En eindelijk een glas bier. Langzaam zakt de vermoeidheid wat weg. En komen de verhalen. Over afzien en driemaal doodgaan. Vergezichten en graatjes. Zware benen en hoofdpijn. Maar vooral trots en tevredenheid. Allemaal op de top geweest! Nog één pilsje, paar tweets en héél voldaan gaan slapen. Het was de meest vermoeiende, maar ook een van de mooiste dagen van mijn leven.

Om 6 uur lopen de wekkers af, maar ik was al zeker aan half uur eerder wakker. Toch wel gespannen voor wat er zou gaan komen.

Snel de lagen kleren aan die ik de avond tevoren netjes had klaargelegd: eerst thermo-ondergoed met lange mouwen en pijpen, dan een dunne fleecetrui, skisokken en een trekkingbroek, daarover de dikke expeditietrui. De waterdichte broek, het regenjack en de bivakmuts gaan in de rugzak, de windstopper blijft thuis.

Beneden in de keuken wordt nog geprobeerd om zoveel mogelijk naar binnen te werken, want eten tijdens de tocht schijnt moeilijk te zijn. Dan de klimgordel, bergschoenen, gamaschen, klimhandschoenen, fleecemuts met oorflappen en gletsjerbril op en we kunnen op pad. De rugzak is licht en bevat alleen de hoogst noodzakelijke spullen, zoals de pikkel, stijgijzers, wandelstok, regenbroek, windjack, 2 liter water, snacks, fototoestel en filmcamera.

In colonne op weg naar de lift. We zijn er mooi op tijd en staan vooraan in de rij, die snel langer wordt. Gelukkig heeft Wilco gisteren al kaartjes gekocht en kunnen we dus probleemloos met de eerste gondel naar boven (8.10 uur).

In twee shifts worden we van 1070 naar 3775 gehesen. Op de Aiguille du Midi zitten we meteen in een prachtig berglandschap. Staalblauwe hemel en overal besneeuwde toppen. Via een tunnel in de berg bereiken we een kleine ijsgrot. Er staat een bordje dat na het hek geen toeristen mogen komen. De stijgijzers gaan onder. Onze gids Juliano, een hippe atletische Italiaan controleert onze gordels en haakt ons aan. Het gaat nu echt beginnen. We stappen door het hekje en meteen ligt er een twee voetstappen brede graat met aan beide zijden een stijl aflopende sneeuwhelling. De richel loopt stijl naar beneden. Voetje voor voetje schuifelen we in een lange rij naar beneden. Just focus, use your cramps, don’t worry, keep going, va bene. Werkelijk: ik heb geen angst en geniet. Hier heb ik zolang naar uitgekeken.

In de verte zie ik de eitjes van de gondel naar de Italiaanse kant lopen. Ooit zaten we daar met Pieter, Joost en Gerard in en keek ik met bewondering en enige jalousie naar de groepjes mieren die daar in de diepte over de sneeuwvlakte voortkropen. Nu loop ik er zelf met mijn zoon Joost.

We dalen eerst wat af ( – 81) naar de brede sneeuwvlakte van de Col du Midi (3532). Rechts ligt hoog op een rotspunt de Cosmique hut (3613). Daar zullen we vannacht slapen. Voor ons ligt de Mont Blanc du Tacul (4120). Het wordt al snel steiler en we stappen rustig verder. Voorop Juliano in zijn hippe gele pak, dan Kim, dan ik en Joost sluit de rij. Mijn blaas begint vol te raken, zoveel heb ik gedronken. Maar voor stoppen is geen tijd, dat houdt teveel op.

Rechts kijken we uit over de niet besneeuwde bergen van de Haute Savoie. Ik heb geen rust om te kijken waar de Mont Cherie ligt, van waar iki zo vaak naar de Mont Blanc heb gekeken. Maar het uitzicht is adembenemend mooi. Het is een hele klim (+ 588), maar we bereiken toch redelijk gemakkelijk de “schouder” van de Tacul. Na de top dalen we wat af (- 85) en komen we even op adem tijdens een plaspauze. Aan het touw blijven en op de wind letten! Snel nog wat drinken en de trein komt weer in beweging. Tussendoor probeer ik wat te filmen en te fotograferen. Wat niet meevalt, want elke extra handeling haalt je uit het stapritme en kost extra energie.

De volgende hindernis dient zich aan: Mont Maudit (4345). Er lopen diverse groepjes voor ons en daaraan kun je zien dat het nu echt menens wordt. Een steile helling ligt voor ons. Achteraf zie ik dat we “maar” 300 meter hebben geklommen, maar het gaat toch minder makkelijk dan op de eerste berg. Vooral het laatste stuk is zeer zwaar en stelt ons voor de nodige problemen. Voor osn ligt een verijsde helling van 40 meter met een hellingspercentage van 70%. Omdat er al groepen terugkomen (die in de nacht vanuit de Cosmique hut zijn vertrokken) is het dringen. Gelukkig hangt er een touw van boven naar beneden. Juliano moet lang wachten voor hij ons kan zekeren en dan gaat het met kleine stukjes omhoog. Zoiets heb ik nog nooit eerder kunnen oefenen. Yvonne moet dit niet zien. Maar met pikkel in de hand (volgens de door Wilco geleerde techniek fixeren op de helling), de punten van de stijgijzers met kracht in de wand schoppend en vetrouwend op de zekering door Juliano komen we langzaam boven. Eerst tussen de rotsen en dan over de ijshelling. Niet naar beneden kijken. Door de drukte heeft dit ons wel veel extra tijd gekost. Als we boven zijn zien we voor het eerst de echte top liggen. Het is nog steeds stralend weer en het doel lijkt binnen bereik. WE pauzeren nog een keer kort en ik probeer nog een candybar naar binnen te werken. Omdat ik niet genoeg tijd heb om er voldoende bij te drinken blijft de koek als een slijmerige bal in m mijn droge mond zitten. We lopen inmiddels weer en ik moet me concentreren om me niet te verslikken. Stikken in een bal koek op de Mont Blanc is niet het gedroomde einde.

We stijgen en dalen wat tot zo’n 4300 meter. Het lijkt zo dichtbij, maar het blijkt veel verder te zijn dan gedacht. Eerst 182 meter naar de Mur de la Cote, wat een richeltje lijkt en ook niet gevaarlijk is, maar de krachten beginnen steeds verder weg te vloeien. Nu voel ik wat door Wilco steeds gezegd werd: boven doe je twee stappen en moet dan even pauzeren om op adem te komen. Een echt gebrek aan lucht heb ik niet, maar de benen willen niet meer. Opgeven is geen optie meer. Zigzaggend sleep ik me achter Juliano en Kim, die nog steeds goed blijft klimmen, verder omhoog. Achter mij heeft Joost het ook moeilijk. Wie durft te beweren dat de Mont Blanc een wandelberg is moet dit maar eens zelf doen. Doodmoe ben ik, uitgewoond, aan het einde van mijn krachten. Nog nooit ben ik zo kapot geweest. We komen Peter en Roy en even later Ralph en Wytze tegen die weer terug gaan. Ze waren als eerste vertrokken en hebben blijkbaar minder oponthoud gehad bij de top van de Mont Maudit, Nog maar een paar honderd meters. Doorgaan. Doorgaan. Doorgaan. Hangend op mijn pikkel en stok loop ik stapje voor stapje voort. Wou dat het over was. En dan ineens is daar de top. Zodra je stil kunt staan komen de krachten weer terug. Omhels Juliano, Kim en Joost. Door mijn hoofd schiet: foto maken, filmen, om je heen kijken, genieten. Dat valt nog niet mee. Het gaat allemaal zo snel. Daar komen Wilco, Harrie H, Peter-Paul en Ronald aan. Het lukt me om ze te filmen. Ook Thur en Harry R.zijn nu gearriveerd. Er ontstaat toch wat rust onder leiding van de ook opgewonden Wilco en we komen tot een groepsfoto met de expeditievlag. En een met de mascotte voor Victor, de zoon van Lucienne Spaans die geen cadeautjes bij de geboorte wilde maar liever een donatie voor onze expeditie . Joost is erg emotioneel en snapt niet waarom. De sfeer is uitgelaten. Maar dan is het weer snel tijd om terug te gaan. Pronto pronto. Go go go! WORDT VERVOLGD